Понудата е „езеро + сонце + скара" — со ретки исклучоци. Истото нуди Преспа. Истото нуди Дојран. Истото нуди Халкидики, со подобра инфраструктура и поразвиена туристичка понуда.

Охрид има UNESCO статус, едно од најстарите езера во светот и богато културно наследство. Ниту едно од овие не е активно вградено во туристичкиот производ на поголемиот дел од сместувачките капацитети. Потенцијалот постои — искористеноста е минимална.

Охрид генерално е достапна дестинација — туристите ретко се жалат дека е апсолутно скап. Но во последниве години расте критиката за несразмер помеѓу цената и квалитетот на услугата, особено во рестораните и уредувањето на сместувалните капацитети.

Проблемот не е дека цените се превисоки или прениски. Проблемот е дека понудата не го оправдува нивото на цените. Ова е класичен сигнал на стагнација.

Сезоната е подолга отколку порано — мај и септември се активни месеци со реална посетеност. Сепак, трошоците за одржување на капацитетите во зимскиот период — ноември до март — остануваат без соодветен приход за поголемиот дел од сопствениците.

Деловниот модел е структурно сезонски — а тоа е слабост која никој активно не ја адресира со нови форми на туризам.

Охрид веќе привлекува гости од Германија, Турција, Србија, прекуокеанска дијаспора. Интересот за алтернативни форми на туризам — wellness retreats, work-from-anywhere, cultural experiences — е во подем на европско ниво.

Охрид ги има сите предуслови: природа, мир, UNESCO наследство, поволна клима. Единственото што недостасува е понуда наменета за овие профили на гости.