5:4. Последен свиреж. И сега?
Победи. Ти доаѓа да скокаш од радост. Или загуби. Лут си. Разочаран си. Можеби мислиш дека последниот поен воопшто не бил фер. Ама мечот заврши. Од другата страна стои детето со кое последниот час се бореше за секоја топка, поен, гол или секунда. Сега доаѓа еден многу краток момент: поздравот.
Резултатот останува. Но натпреварувањето завршува.
Пред една минута бевте противници. Сега повторно сте две деца што само што одиграле меч.
Тоа е целата идеја на поздравот. Не значи: „Не ми е гајле што загубив.“ Не значи: „Сè што направи противникот ми се допадна.“ И не значи: „Мора веднаш да бидам насмеан.“ Поздравот едноставно кажува: „Мечот заврши. Те признавам како противник со кој ја одиграв оваа игра.“
Три едноставни работи.
Не е таен код. Не е голем говор. И не мора да изгледа совршено.
Игравме вистински.
Се обидовме да се победиме. Се боревме за истиот резултат. И тоа беше во ред - затоа постои натпреварот.
Мечот заврши.
Не мора следните десет минути да продолжиш да го играш мечот со погледи, навреди или расправија.
Одиме понатаму.
Следниот пат повторно можеш да сакаш да го победиш. Поздравот не ти ја одзема натпреварувачката желба.
Четири меча. Четири различни чувства.
Полесно е да зборуваме за почит кога сè е мирно. Потешко е кога мечот штотуку завршил. Затоа да видиме како тоа изгледа во вистински ситуации.
Не мора да глумиш дека не ти е тешко.
Почитта не значи дека сите чувства мора да исчезнат со последниот свиреж. Може да си: лут, разочаран, тажен, изнервиран. Само не мора сето тоа да го истуриш врз противникот.
Не можеш да поздравиш место него.
Му подаваш рака, а тој поминува. Или не те погледнува. Или е толку лут што само си оди. Непријатно е. Но тоа е неговата одлука. Не мора: да трчаш по него, да го навредиш, да му вратиш, или следниот пат однапред да решиш: „Е сега ни јас нема.“
Направи го она што е твој дел и продолжи понатаму.
Пораката е поважна од точната форма.
Следи ги правилата и традицијата на твојот спорт. Поздравот не мора секогаш да биде класично ракување.
Поздрав преку мрежата или кратко ракување на крајот.
High-five, рака, краток поздрав или тимски ред после меч.
Поклон, ракување или друг јасно договорен спортски ритуал.
Мечот завршува. Натпреварот не мора да стане лична кавга.
Не барајте „совршен поздрав“. Учете ја пораката.
Дете кое штотуку изгубило важен меч можеби нема веднаш да изгледа смирено. Тоа е во ред. Целта не е да произведеме совршена фотографија со насмевка. Целта е младиот спортист со време да научи: „Можам да бидам разочаран и сепак да бидам коректен.“
Играј жестоко. Заврши чисто.
Следниот пат кога ќе заврши мечот, не барај совршена реченица. Не мора ни да ти биде мило. Само сети се: човекот од другата страна ти беше противник за време на играта. Не мора да остане непријател после неа. Краток поздрав. И продолжуваме.